فرو خوردن خشم، انسان را بیمار می کند.

بسيارى از بيماريهاى جسمى و روحى روانى ناشى از عدم بروز درست احساسات و سركوب آنهاست.

به قول اروين يالوم:
"بخشی از پریشانی تو ناشی از یک خشم مدفون شده است. چیزی در تو هست، نوعی ترس و کم‌رویی که اجازه‌ی ابراز خشمت را نمی‌دهد. به‌جای آن به فروتنی‌ات می‌نازی! نوعی پاكدامنی اجباری برای خود پدیدآورده‌ای؛ احساسات را در عمق مدفون می‌کنی و چون دیگر خشمی را تجربه نمی‌کنی، تصور می‌کنی یک قدیسی!"

فرو خوردن خشم انسان را بیمار می‌کند.
اما راهكارهاى آن


حال براى رهايى و آزادسازى اين انرژيهاى روانى كه در حالت سركوب ويرانگر مى شوند، چه بايد كرد؟

 

١- "از آن احساس فرار نكنيد" و سعى نكنيد كه ذهن خود را با موضوع ديگرى مشغول سازيد، زيرا آن خشم با تغيير ذهنيت شما از بين نمى رود، درونى مى شود.

٢-"با كسى حرف بزنيد." درد و دل كنيد ، از درد و رنج و غم و خشم و نگرانيهاى خود با كسى كه امين شماست بگوييد، كسى كه آرامش و پناه امن شماست. تا كمى از انرژى آن كاسته شود.

٣- "احساسات خود را به شكل صحيح و صريح ابراز كنيد." با خودِ كسى كه از دستش عصبى و دلخوريد صحبت كنيد و احساس خود را شفاف و محترمانه ابراز كنيد. و مراقب باشيد كه به جاى خودِ او خشمتان را نصيب شخص ديگرى نكنيد.

٤- "ورزش كنيد و به باشگاه برويد." ورزش جدى و حتى دويدن ساده مي تواند شيوه مناسبى براى تخليه بخشى از خشم شما باشد. .
٥- "احساسات خود را بنويسيد و با خودتان حرف بزنيد".

٦- "اگر تغييرى در زندگيتان لازم است تا حالتان بهتر شود، بايستيد و عمل كنيد و تغييرات را شروع كنيد.

٧- گاهى كه غمگين و خسته و مستاصليد، گريه كنيد. اما مراقب باشيد كه گريه كردن به عادت شما تبديل نشود.
اين راهكارها بخشى از مراحل درمان و ابراز سالم هيجانات ماست.